به جز حضور تو
هیچ چیز این جهان بی کرانه را
جدی نگرفته ام
حتی عشق را...

مرد زندانی میخندید شاید به زندانی بودن خویش شاید هم به آزاد بودن ما راستی زندان کدام سوی میله هاست؟؟؟ (ارنست چکوارا)

بچه ها شوخی شوخی به سوی قورباغه ها سنگ پرتاب می کنند

و قورباغه ها جدی جدی می میرند...

+سه شنبه حتما سر بزنین ؛برا خداحافظی آپ میکنم.

دوستي كه صورتش به شدت درد گرفته بود بدون هيچ حرفي روي شن

نوشت: « امروز بهترين دوستم مرا سيلي زد».آنها به راهشان ادامه دادند تا

به چشمه اي رسيدند و تصميم گرفتند حمام كنند.ناگهان دوست سيلي

خورده به حال غرق شدن افتاد. اما دوستش او را نجات داد.او بر روي

سنگ نوشت:« امروز بهترين دوستم زندگيم را نجات داد .» دوستي كه او را

سيلي زده و نجات داده بود پرسيد:« چرا وقتي سيلي ات زدم ،بر روي شن

وحالا بر روي سنگ نوشتي ؟» دوستش پاسخ داد :«وقتي

رخش،گاری کشی می کند

رستم،کنار پیاده رو سیگار می فروشد

سهراب،ته جوب به خود می پیچد

گرد آفرید،از خانه زده بیرون

مردان خیابانی برای تهمینه بوق میزنند

ابوالقاسم برای شبکه سه ،سریال جنگی میسازد

وای...

موریانه ها به آخر شاهنامه رسیده اند!!!

صفر را بسته اند

تا ما به بیرون زنگ نزنیم

از شما چه پنهان

ما از درون زنگ زدیم!

"اکبر اکسیر"

+زیاد اهل فاز منفی دادن نیستم ولی امروز یه چیزی شنیدم  که باورش برام غیر ممکنه و این شعر به خاطر اونه.

یک نفر دنبال خدا می گشت،شنیده بود که خدا آن بالاست و عمری دیده بود که دستها رو به آسمان قد می کشد.پس هر شب از پله های آسمان بالا می رفت، ابرها را کنار می زد،چادر شب آسمان را
 می تکاند ، ماه را بو می کرد و ستاره ها را زیر و رو
او می گفت: خدا حتما یک جایی همین جا هاست.  و دنبال تخت بزرگی می گشت به نام عرش؛ که کسی بر آن تکیه زده باشد. او همه ی آسمان را گشت اما نه تختی بود و نه کسی. نه رد پایی روی ماه بود و نه نشانه ای لای ستاره ها. از آسمان دست کشید، از جست و جوی آن آبی بزرگ هم
آن وقت نگاهش به زمین زیر پایش افتاد.زمین پهناور بود و عمیق.پس جا داشت که خدا را در خود پنهان کند
زمین را کند،ذره ذره و لایه لایه و هر روز فروتر رفت و فروتر
خاک سرد بود و تاریک و نهایت آن جز یک سیاهی بزرگ چیز دیگری نبود
نه پایین و نه بالا، نه زمین و نه آسمان. خدا را پیدا نکرد. اما هنوز کوه ها مانده بود. دریاها و
دشت ها هم. پس گشت وگشت و گشت. پشت کوه ها و قعر دریا را، وجب به وجب دشت را. زیر
 تک تک همه ی ریگها را. لای همه  ی قلوه سنگ ها و قطره قطره آبها را. اما از خدا خبری نبود
نا امید شد از هر چه گشتن بود و هر چه جست و جو
آن وقت نسیمی وزیدن گرفت. شاید نسیم فرشته بود که می گفت خسته نباش که خستگی مرگ است. هنوز مانده است، وسیع ترین و زیباترین و عجیب ترین سرزمین هنوز مانده است.
سرزمین گمشده ای که نشانی اش روی هیچ نقشه ای نیست
نسیم دور او را گشت و گفت: "اینجا مانده است، اینجا که نامش تویی" و تازه او خودش را دید، سرزمین گمشده را دید. نسیم دریچه ی کوچکی را گشود،راه ورود تنها همین بود
و او پا بر دلش گذاشت و وارد شد
خدا آن جا بود
بر عرش تکیه زده بود و او تازه دانست عرشی که در پی اش بود، همین جاست
سال ها بعد ، وقتی که او به چشم های خود برگشت، خدا همه جا بود؛ هم در آسمان هم در زمین. هم زیر ریگ های دشت و هم پشت قلوه سنگ های کوه، هم لای ستاره ها و هم روی ماه

 هفت جا ، نفس خويش را حقير ديدم:

نخست ، وقتي ديدمش كه به پستي تن مي داد تا بلندي يابد.
دوم ، آن گاه كه در برابر از پاافتادگان ، مي پريد.
سوم ، آنگاه كه ميان آساني و دشوار مختار شد و آسان را برگزيد.
چهارم ، آن كه گناهي مرتكب شد و با يادآوري اين كه ديگران نيز همچون او دست به گناه ميزنند ، خود را دلداري داد.
پنجم ، آنگاه كه از ناچاري ، تحميل شده اي را پذيرفت و شكيبايي اش را ناشي از توانايي دانست.
ششم ، آن گاه كه زشتي چهره اي را نكوهش كرد ، حال آن كه يكي از نقاب هاي خودش بود.
هفتم ، آنگاه كه آواي ثنا سرداد و آن را فضيلت پنداشت.
                                                                                           (جبران خليل جبران)

زندگی چیست!؟

زندگی ماشین است؟

زندگی بی دردیست؟

زندگی خانه ی ویلایی بی احساس است؟

نه! نه!

زندگی اینها نیست!

زندگی شاخه گل سرخیست که به حیاتش تمنا داری

زندگی جرعه نگاهیست که بر دیده ی معشوق زنی

زندگی آغوش است

همان آغوش دل انگیز خیال

زندگی انسانیست که بر گونه ی او اشکی هست

زندگی تقویم هاست

چه بخواهی چه نخواهی میگذرد

و چه زیباست که به عقشقش سپری

زندگی مهتاب است که بدان کوچه تاریک تابید

زندگی ماهی هاست

که در شوق رسیدن به آزادی محض پا در دل قلاب نهند

زندگی لبخند,در اوج غم است

زندگی سهراب است آن ابر شاعر قرن

که چه زیبا میگفت:

«تا شقایق هست زندگی باید کرد»

زندگی امروز است...

عشق را دریاب.

+این اولین شعرمه(البته اگه بشه اسمشو شعر گذاشت) و شاید اخرینش هم باشه ولی در هر صورت انتقاد فراموش نشود.

سالها قبل وقتی بیل گیتس ثروتمندترین مرد دنیا بود ازش میپرسند که ایا از خودت ثروتمندتر هم میشناسی و او پاسخ داد بله یک نفر هست...

بقیه در ادامه مطلب...